مقایسه مانور والسالوا و گوش‌درمانی

مقدمه: مدیریت مؤثر درد در حین تعبیه کانولای وریدی محیطی (PIVC) چالشی اساسی برای کادر درمان در بخش اورژانس محسوب می‌شود. برای رفع این مشکل، روش‌های مداخله‌ای غیردارویی متعددی پیشنهاد شده است. هدف این مطالعه، مقایسه تأثیر مانور والسالوا (VM) و گوش‌درمانی (Auriculotherapy) بر شدت درد در حین انجام PIVC در بزرگسالان بود.
روش‌ها: یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده بر روی ۹۹ بیمار بزرگسال مراجعه‌کننده به بخش اورژانس بیمارستانی در گناباد (ایران) انجام شد. بیماران به‌طور تصادفی در سه گروه قرار گرفتند: گروه مانور والسالوا (۳۳ نفر)، گروه گوش‌درمانی (۳۳ نفر) و گروه کنترل (۳۳ نفر). میزان درد بلافاصله پس از انجام PIVC با استفاده از مقیاس بصری آنالوگ (VAS) ارزیابی شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۵ و با سطح معناداری کمتر از ۰/۰۵ انجام گرفت.
یافته‌ها: میانگین نمرات درد در گروه‌های مانور والسالوا، گوش‌درمانی و کنترل به‌ترتیب برابر با ۳/۸۱ ± ۲/۸۸، ۳/۴۵ ± ۲/۵۷ و ۲/۳۹ ± ۷/۱۳ بود. آزمون کروسکال-والیس تفاوت معناداری را میان گروه‌ها نشان داد (۰/۰۰۱ > p). مقایسه‌های دوگانه حاکی از عدم وجود تفاوت معنادار در شدت درد بین دو گروه مانور والسالوا و گوش‌درمانی بود (۰/۶۷ = p). با این حال، تفاوت‌های معناداری میان گروه کنترل و گروه مانور والسالوا (۰/۰۰۱ > p) و همچنین میان گروه کنترل و گروه گوش‌درمانی (۰/۰۰۱ > p) مشاهده شد.
نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که هر دو روش گوش‌درمانی و مانور والسالوا به‌طور مؤثری درد ناشی از PIVC را در بزرگسالان کاهش می‌دهند. کادر درمان می‌توانند به‌کارگیری این روش‌ها را برای کمک به تسکین درد در حین انجام پروسه PIVC مد نظر قرار دهند.